Actualmente, non hai medicamentos que poidan aliviar permanentemente a gonartrose. Pero é moi posible frear o seu desenvolvemento e reducir significativamente a síndrome da dor.
Para este uso:
- medicamentos antiinflamatorios;
- analxésicos;
- condroprotectores para garantir a rexeneración do tecido cartilaginoso;
- métodos non farmacolóxicos (fisioterapia, terapia manual, fisioterapia);
- receitas de medicina tradicional.
A dieta e o tratamento balneario tamén xogan un papel importante na loita contra a enfermidade. Se a terapia conservadora non produce ningún resultado, recoméndase a intervención cirúrxica.
Exercicio terapéutico para a artrose da articulación do xeonllo
A ximnasia terapéutica é bastante eficaz na loita contra a gonartrose. O seu complexo consta de tres partes: introdutoria, principal e final. O primeiro implica realizar exercicios de respiración e camiñar, que se repiten 5-6 veces.
Na parte principal, realízanse exercicios para os que se utilizan as seguintes posicións de partida: sentado nunha cadeira, deitado de costas e de lado, así como de pé preto da parede ximnástica. En cada caso, realízanse 6-8 repeticións.
Na parte final, fai exercicios en posición de pé preto dunha cadeira e fai exercicios nunha bicicleta estática durante dous ou tres minutos, a un ritmo lento e medio. O complexo remata coa restauración da respiración.
Ao realizar exercicios terapéuticos regularmente:
- a dor nas articulacións do xeonllo diminúe;
- a rixidez dos movementos desaparece e a súa amplitude aumenta;
- alivian os espasmos musculares;
- a circulación sanguínea acelera;
- impídese aumentos bruscos de presión nas articulacións.
Ximnasia acuática
Moitas persoas que padecen gonartrose non poden facer exercicio regularmente, xa que provoca dor intensa. Nestes casos, para facilitar o adestramento, recoméndase facer ximnasia acuática.
Adestramento na auga:
- elimina o exceso de peso e reduce a carga sobre o xeonllo ferido;
- alivia a tensión nas pernas;
- aumenta a mobilidade articular;
- masaxe a pel, mellorando así a circulación sanguínea e o estado xeral do corpo.
Cando a dor diminúe, camiña na auga para fortalecer o corsé muscular. Durante o exercicio, é necesario asegurarse de que a perna dorida permanece na posición correcta.
Para reducir as manifestacións da enfermidade, a ximnasia acuática debe incluír:
- movementos activos das pernas (incluíndo os balances en diferentes direccións, así como os movementos circulares e oscilatorios);
- agachamentos;
- dobrando as pernas nos xeonllos.
Conxunto de exercicios
Ao facer exercicios terapéuticos para a artrose, debes seguir as seguintes regras:
- Todos os exercicios realízanse a un ritmo lento e suave cun aumento gradual da amplitude. Os cambios bruscos están estrictamente contraindicados: en lugar de beneficiarse, poden empeorar a condición do paciente.
- O adestramento realízase nunha posición sentada ou deitada.
- Se ocorre dor, pare a actividade. Neste caso, é recomendable consultar co seu médico.
- O adestramento debe ser regular (varias veces ao día), pero a curto prazo (un par de minutos para cada pose).
O seguinte complexo proporcionará un resultado eficaz:
- Déitese de costas, estira os talóns cara adiante e tira os dedos dos pés cara a ti. Esta posición aliviará os espasmos musculares e acelerará o metabolismo nas extremidades inferiores.
- "Tesoiras verticais": cómpre deitarse de costas e, alternativamente, levantar e baixar as pernas, dobríndoas nas articulacións da cadeira.
- Séntese nunha cadeira alta e balance os membros inferiores. Non debería haber ningún esforzo. A amplitude dos balances debe ser pequena.
- Déitese de costas, dobrando os membros inferiores ao mesmo tempo nas articulacións da cadeira e dos xeonllos. Dobra e endereita os xeonllos.
- Deitado boca arriba, levante e baixe alternativamente os membros inferiores estendidos. Non hai necesidade de tirar o dedo do pé.
- "Tesoiras horizontais": déitese de costas, levante as pernas en ángulo recto. Estender e retraer alternativamente os membros inferiores.
- Dobra e endereita os xeonllos desde unha posición supina.
- Déitase ao teu lado. Levante os membros inferiores endereitados arriba e abaixo.
- Deitado sobre o estómago, flexione e endereite alternativamente as pernas nas articulacións dos xeonllos.
- Déitese de costas e imaxina que vas en bicicleta. Dobra e endereita as pernas nos xeonllos e nas cadeiras.
Masaxe para artrose de xeonllos
É recomendable iniciar a terapia manual despois dun complexo de educación física terapéutica e preventiva. Podes iniciar a túa masaxe cunha ducha quente ou unha visita ao baño de vapor ou a sauna. Estas accións axudarán a quentar os músculos e aumentar a eficacia do procedemento. Unha masaxe en auga quentada a 37 °C terá o mesmo efecto.
Incluso varias sesións desta terapia mellorarán significativamente a condición do paciente. Pero para que os resultados sexan duradeiros, cómpre completar o curso completo. Para obter o máximo efecto, o procedemento debe ser realizado por un especialista - un quiropráctico. Pero tamén podes facer automasaxes usando instrucións detalladas.
Durante a masaxe, utilice tanto aceites e cremas de masaxe habituais como pomadas especialmente feitas para o tratamento da gonartrose. Os movementos do terapeuta de masaxe deben corresponder estrictamente ao curso dos vasos linfáticos. O procedemento non debe provocar dor ou molestias.
Ao loitar contra a enfermidade, non só se usa a masaxe local manual, senón tamén a masaxe de vibración mecánica. Podes complementalo con movementos vibratorios cunha esponxa e un accesorio con púas.
Técnicas de execución
Actualmente, os quiroprácticos para a artrose do xeonllo usan catro sistemas de masaxe coñecidos: ruso, oriental, sueco e finlandés.
Cada técnica ten diferenzas características:
- A técnica oriental ten como obxectivo liberar os músculos do sangue venoso e mellorar a función motora das superficies articulares.
- A técnica sueca ten o efecto máis forte para a gonartrose da articulación do xeonllo. Ela utiliza movementos de caricias e frotamentos, que se realizan simultaneamente cos movementos das articulacións. Este enfoque proporciona un bo estiramento dos músculos e das conexións neurovasculares e reduce as compactacións que se forman nos tecidos.
- A técnica finlandesa é semellante á sueca, pero difire dela en que só se empregan acios de polgar para amasar a pel.
Ao facer masaxe, empregan varias técnicas básicas, combinándoas entre si. Normalmente, todos estes procedementos comezan e rematan con acariciar, que se realiza con toda a palma da man. Están dirixidos a relaxar os músculos, mellorar a circulación sanguínea, aliviar a tensión e activar o fluxo linfático.
Un dos métodos comúns para masaxe os xeonllos é o fregar. Proporciona estiramento e relaxación de músculos e ligamentos, acelera o movemento do sangue e da linfa. Durante o proceso de rozamento, os depósitos son absorbidos e eliminados das articulacións, mellorando así a súa mobilidade.
O principal método de terapia manual para a gonartrose é amasar. Faise presionando suavemente a pel. O amasado proporciona ao terapeuta de masaxe a oportunidade de influír nas capas máis profundas da pel. Despois do procedemento, a nutrición dos tecidos mellora, os músculos son tonificados, gañando forza e elasticidade.
Outra técnica empregada na masaxe é a vibración: axitar a pel e os músculos. Coa súa axuda, as vibracións transmítense aos tecidos profundos. A sesión consta de tres fases: introdutoria, principal e final. Durante a primeira e a última parte só se aplica unha lixeira e lenta presión. No medio do procedemento, despois de preparar os tecidos e os músculos, realízanse as manipulacións máis intensivas.
Técnica de masaxe
A terapia manual para a artrose do xeonllo implica amasar non só o xeonllo, senón tamén outras partes do corpo. As manipulacións realízanse primeiro na parte inferior da columna vertebral e despois pasan aos músculos da coxa. Durante a sesión utilízanse técnicas de acariciar e apretar. Este último lévase a cabo utilizando as cristas dos puños e os bordos da palma. Cada manipulación repítese 3-4 veces. Sempre rematan sacudindo e acariciando a pel.
Despois de desenvolver os músculos da coxa, masaxe a articulación dorida. En primeiro lugar, fan acariñadas circulares nos lados, e despois recorren a diferentes tipos de frotamentos. Despois masaxean de novo a coxa. O número de repeticións redúcese. Masaxes o xeonllo e a coxa alternando varias veces. A continuación, o quiropráctico flexiona suavemente e estende o membro inferior do paciente e xira a perna inferior. Despois de movementos activos da perna, a coxa e o xeonllo son masaxes de novo. Pero esta vez, ademais de acariciar, frotan a pel mediante as puntas e falanxes dos dedos. Ao final do procedemento, axita e acaricia suavemente a articulación danada.
Pomadas para a artrose da articulación do xeonllo
Recoméndase ás persoas que sofren artrose limitar a carga sobre a articulación afectada. Nas fases iniciais, prescríbense medicamentos pertencentes ao grupo de oxicam (piroxicam, xefocam) e ketorolaco.
As pomadas axudarán a mellorar a condición do paciente:
- quecemento;
- contén veleno de abella;
- fármacos antiinflamatorios non esteroides.
Os medicamentos que teñen un efecto de quentamento prescríbense se non hai síntomas pronunciados da enfermidade. Estimulan a circulación sanguínea local nas zonas afectadas. Os ungüentos de quecemento son hipoalergénicos e non teñen efectos secundarios. O seu uso vai acompañado dunha agradable sensación de calor e confort.
Particularmente populares son os produtos que conteñen velenos de abellas e serpes. Teñen propiedades de distracción e irritación, estimulan a circulación sanguínea e tamén axudan a aumentar a elasticidade dos músculos e ligamentos. Pero tales pomadas adoitan causar reaccións alérxicas e poden causar inflamación local na área de aplicación. Ademais, están contraindicados para mulleres e nenos menstruando.
Se a gonartrose é complicada por sinovite, o médico pode prescribir medicamentos antiinflamatorios non esteroides. Ralentizarán os procesos inflamatorios e aliviarán a dor. Pero tales medicamentos non son moi eficaces: a crema permanece parcialmente na pel, só o 5-7% da sustancia activa penetra profundamente, o que non é capaz de producir un efecto terapéutico suficiente.
As pomadas usadas con fins medicinais non son capaces de aliviar a artrose, pero poden aliviar a dor e mellorar significativamente a calidade de vida do paciente.